hansje en pansje op de fiets

Laatste dag Bangkok

2009-05-17T09:07:00.000-07:00

Het is alweer de laatste dag in Bangkok. Morgenvroeg vertrekt ons vliegtuig terug naar huis. Vanavond tijdens het eten keken we terug op de afgelopen weken en vroegen ons af wat we zullen missen en wat niet. Het fietsen zullen we missen, de lange klimmen minder, de lange afdalingen zeker wel. De heerlijke Thaise curries zullen we nog vaak aan denken, de Lao fried rice kwam ons op een gegeven moment de neus uit, net als de geur van vissaus. Chiang Mai zullen we missen, maar niet het nieuwjaar dat daar gevierd werd. Ook Luang Prabang zullen we nog lang aan denken, maar niet de dagen dat we er ziek waren. Vientiane zullen we minder missen. Bangkok misschien een beetje. De lach van mensen zullen we missen, net als de overheerlijke kruidige geuren. De prachtige bergen zullen we missen, het fietsen door de steden niet. Gek genoeg zullen we ook het vroege opstaan missen, om zes uur op de fiets zitten. De koelte van de ochtend, de warmte van de zon, niet de benauwde hitte in de middag. De koelte na een regenbui, de regen zelf niet. Het bijzondere gesprek met een Duitse fotograaf in de nachttrein van Nong Khai naar Bangkok afgelopen week blijven we ons herinneren, net als het gesprek met de boekverkoper in Chiang Mai. Beide mannen leerden ons veel over de Thai en de verschillen met het westen. Maar ook de Lao man die samen met ons schuilde tijdens een regenbui en zo veel meer mensen die we onderweg zijn tegengekomen. Zoals die lieve vrouw in dat winkeltje dat ons van alles liet proeven en bananen meegaf. De watergooiende kinderen tijdens nieuwjaar zullen we minder missen, des te meer de kinderen die ons enthousiast begroetten, sabaidee riepen, zwaaiden, lachten en met ons meefietsten.
We hebben een geweldige vakantie gehad! Tijd om de tas te pakken en naar huis te gaan...

Het is goed shoppen in Bangkok

Van Vang Vieng naar Vientiane

2009-05-10T04:23:00.000-07:00

De afgelopen drie etappes waren niet de mooiste (we maakten zeggen en schrijven twee foto's van een koe gedurende de drie dagen) en ook zeker niet de zwaarste. Hoe dichter we bij de hoofdstad Vientiane kwamen, hoe meer het land in ontwikkeling is. Nieuwe gebouwen schieten als paddestoelen de grond uit. Mensen bouwen enorme villa's met een groot met goud versierd hek eromheen. De mensen zullen er ongetwijfeld erg trots op zijn, maar wij vonden het toch echt niet mooi. Vientiane is eigenlijk van hetzelfde laken een pak. Een grote betontuin. Weinig sfeer en enorm warm (de temperatuur is hier veel hoger dan in de bergen, sommige dagen zelfs 40 graden).
De ontwikkelingen zijn natuurlijk niet verkeerd, maar het lijkt soms iets te snel te gaan voor de Lao. Zo zaten we in een splinternieuw guesthouse. De verf kon je nog ruiken en bij nadere inspectie bleek de plastic verpakking nog om de matras te zitten. Er was gewoon een laken overheen getrokken. Echt een grap. Misschien dacht de eigenaar dat het matras zo langer schoon zou blijven, maar vermoedelijk heeft hij niet geweten dat het de verpakking betrof. We hebben het maar verwijderd, want slapen op een plastic zeil is in de enorme hitte geen doen. De kartonnetjes op de hoeken vermeldden 'high quality'... maar dat viel wel mee.

De Laos versie van de Arc de triomphe, gebouwd van beton dat door de Amerikanen was geschonken voor de aanleg van een vliegveld

Steeds meer mensen hebben ook 24 uur per dag electriciteit. Steeds meer huizen en andere gebouwen worden aangesloten op het net. Het ziet er soms angstaanjagend uit, die wir war van draden.

Als je wat beter kijkt zie je de wirwar van electriciteitsdraden

Toen we gisteravond zaten te eten in een restaurantje begonnen de obers ineens te rennen en werd het licht uitgedaan. Er bleek brand te zijn twee huizen verderop. Kortsluiting. Het was even spannend. Veel mensen in de straat en een enorme rookontwikkeling. Gelukkig was de brand snel geblust door obers uit een naburig restaurant. De brandweer kwam veel later. De eigenaar van het restaurant vertelde dat toen ze de brandweer belden er niet werd opgenomen. Ach ja, zo blijft het spannend...
Morgen fietsen we de laatste kilometers, de grens over naar Thailand om vervolgens daar nog een paar dagen te relaxen en na te genieten.

Onderstaande foto's zijn gemaakt tijdens een bezoek aan een oude tempel in Vientiane. Een prachtige tempel met heel veel boeddha beelden.

Van Luang Prabang naar Vang Vieng

2009-05-06T06:20:00.000-07:00

Hoewel we nog niet helemaal hersteld waren (we zijn zelfs nog een zesde nacht in Luang Prabang gebleven) zijn we zondagochtend toch maar weer op de fiets gestapt richting het zuiden. In drie dagen fietsten we naar Vang Vieng, een backpackersparadijs waar je hamburgers en pizza's kan eten. De etappes waren zwaar. Lange, heeeele lange klimmen. De eerste dag klommen we eerst 16 km heel gestaag en na een afdaling van ongeveer zestien kilometer een volgende gestage klim van 22 kilometer. Met pap in de benen en te weinig energie was het al met al een lange fietsdag. Midden op de dag vonden we gelukkig een schaduwrijk plekje onder een bamboe afdakje. Deze hutjes staan overal in het landschap. De Lao die op het land werken doen er hun middagdutje. Uit de zon en in de wind hebben we bijna anderhalf uur geslapen om vervolgens om half drie de tocht voort te zetten naar het bergdorpje op bijna 1500 meter waar we die nacht overnachtten. Om zes uur kwamen we er moe maar voldaan aan. In een dorpje ervoor werden we zo hartelijk begroet door kinderen die zwaaiden en sommigen zelfs kleine vreugdesprongetjes maakten toen ze ons zagen, dat het meer dan de moeite waard was. Zo mooi om die kinderen te zien lachen!

Je raakt op een of andere manier gewend aan al die kinderen. Het eindeloze sabaidee sabaidee (een groet in het Lao) dat ze roepen gaat soms het ene oor in en het andere oor uit. Toch zijn er nog steeds verrassingen; de kinderen die een heel eind met je mee rennen de berg op, kinderen die meefietsen. Het blijft leuk! Hoewel de kinderen hier in de buurt nog al eens hun handen op houden om te bedelen... da's wel ongemakkelijk.

De omgeving is hier in de buurt werkelijk schitterend!!! We fietsen door kilometers zogenaamd karstgebergte. Zo mooi hebben we nog niet eerder gefietst de afgelopen weken. En hoewel niet iedereen heel enthousiast is over Vang Vieng vanwege de vele backpackers, genieten wij hier vooral van het geweldige uitzicht. We zitten in een bungalow aan de rivier en zien weinig van het centrum waar de meeste backpackers dronken en schaars gekleed rondhangen. En we moeten toegeven dat ook wij hier hamburgers en pizza eten.... het eten smaakt ons eindelijk weer een beetje. Het is niet langer noodzakelijke calorien naar binnen werken. We zijn dan ook blij dat we even iets anders dan noodle soep of fried rice kunnen eten (de kleefrijst wagen we ons niet meer aan nadat we een keer in een restaurantje zaten waar de vliegen niet van de kleefrijst af waren te slaan). De Lao keuken is nu eenmaal niet zo rijk en gevarieerd als de Thaise keuken. Morgen kunnen we weer aan de noodle soep. We fietsen dan weer verder naar Vientiane, de hoofdstad van Laos.

Luang Prabang... petit Paris aan de Mekong

2009-04-30T22:01:00.001-07:00

Wat een totaal andere wereld zijn we in beland!! Het lijkt wel of we over parijse boulevards lopen met prachtige winkels en oneindig veel cafe's en restaurants. We vroegen ons al af of dit nu Laos is, of dat het noorden waar we de afgelopen dagen doorheen fietsten meer chinees aandoet. Het is werkelijk compleet anders. Maar wel heel erg mooi!

Als je beter kijkt zie je dat ook deze stad zijn krottenwijken heeft van golfplaten. We hoeven maar uit het raam van ons guesthouse te kijken en realiseren ons meteen dat we in Laos zitten. Al slingerend door een aftands wijkje kwamen we overigens wel bij een mooi museum over de ethnische minderheden in Laos, de bergvolkeren. Deze bergvolkeren leven onder andere in de dorpjes waar wij doorheen gefietst zijn.

De volgende fotoserie is gemaakt tijdens een bezoek aan een oud tempelcomplex hier in de stad. Kenmerkend zijn de mozaieken van gekleurd glas die volksverhalen afbeelden. We hadden ze nog niet eerder gezien, maar zijn werkelijk prachtig!

Luang Prabang is de voormalige hoofdstad van het vroegere Laos (het huidige Laos bestaat eigenlijk nog maar 30 jaar). Tot 1563, daarna werd het verplaatst naar het zuiden, naar Vientiane, omdat gevreesd werd dat de birmezen het in zouden nemen. Pas onder het Franse bewind van 1890-1940 werd Luang Prabang zoals het nu is: een koninklijke stad met prachtige gebouwen in frans-koloniale stijl. Ons guesthouse staat naast het voormalig onderkomen van de vrouw van de laatste koning van Laos. Nu is het een restaurant waar je lekker schijnt te kunnen eten. In deze stad krijg je allerminst het idee dat Laos een van de armste landen ter wereld is. Laat staan een communistische staat. Politie is maar weinig zichtbaar aanwezig en op het politiebureau zitten mannen alleen maar met de benen omhoog tv te kijken.
Eigenlijk is het gewoon genieten en bijkomen van ons ziek zijn. Morgen hopen we fit genoeg te zijn om een erg zware etappe te fietsen richting het zuiden, richting de nieuwe hoofdstad van Laos.

Onderstaande foto's zijn gemaakt tijdens het bezoek aan het voormalig koninklijk paleis en tegenwoordig nationaal museum... niet zo indrukwekkend en koninklijk als verwacht...

Van Pak Beng naar Luang Prabang

2009-04-30T21:35:00.000-07:00

We hadden er voor kunnen kiezen om nog een dag op een overvolle boot te zitten, maar besloten het tweede deel van onze reis per fiets te doen. 350 kilometer in vier dagen. Prachtig was het!! Nu fietsten we door dorpjes zoals we die vanaf de boot hadden gezien.
Kinderen waren ongelooflijk enthousiast en riepen en zwaaiden wanneer we langs kwamen. Ontzettend mooie dingen gezien. En tegelijkertijd bekroop ons het gevoel dat wat wij mooi vinden, eigenlijk bittere armoe is. De eenvoud, de soberheid, het levert mooie plaatjes op, maar eigenlijk is het heel droevig om te zien. De vele kinderen die je begroeten en achterna rennen zijn leuk, maar het zijn er ook wel erg veel en de meesten zijn maar niet of nauwelijks gekleed. Wat moet er van al die kinderen terecht komen. Zullen er in de komende jaren nog meer bamboe hutjes gebouwd gaan worden? Of trekken ze naar de grotere steden? Gelukkig gaan veel kinderen naar school.

Meisjes in school uniform

Het zijn ware volksverhuizingen wanneer ze 's morgens naar school fietsen of lopen. Leuk is het om met kinderen op te fietsen die onderweg zijn naar school (sommigen hebben een fiets en dat is ook wel nodig aangezien de school soms op zo'n tien kilometer afstand ligt). Ze gaan vaak veel harder fietsen als je achterop komt. Willen eerder bovenaan de heuvel zijn dan wij. De meiden giebelen aan een stuk door. De jongens maken kennelijk stoere of flauwe opmerkingen wanneer wij langsfietsen, aangezien andere jongens er vaak hard om moeten lachen. Helaas zijn er ook veel kinderen die niet naar school gaan. Ze lopen 's morgens met de vrouwen mee naar het land of de markt met de bamboe manden op hun rug. Het zijn meestal vrouwen die op het land werken. Vrouwen werken sowieso hard. Erg hard. De hele dag door. En ze hebben ook nog eens al die kinderen gebaard. De rolverdeling in het noorden van Laos is beduidend anders dan in Thailand. Mannen gaan hier vooral vissen of op jacht; een veel minder zware taak dan die van de vrouwen. Toch leveren ook de vrouwen op het land prachtige plaatjes op. Hun kleurige kleding steekt prachtig af bij de roodbruine aarde, of groene gewassen. Maar het voelt ongemakkelijk om foto's ervan te maken. We stopten op een gegeven moment om wat te eten en drinken. Op de akker naast de weg werkten twee vrouwen. We deelden onze bananen met hen. Glimlachend namen ze ze aan. Ze leken er heel erg blij mee. We hebben er maar geen foto van gemaakt. Ook niet van de arme man die langs de weg liep en bij ons kwam staan toen we een stop maakten. Hij praatte heel wat af. We vulden onze bidons met water en gaven de fles waar nog een beetje water in zat aan de man. Gretig nam hij het aan en lachte. Een prachtig gezicht dat iemand zo blij kan worden van een klein beetje water. Een keer weigerde een vrouw een koekje van ons. Ze was kennelijk bang ook haar laatste tand te verliezen wanneer ze zich aan de zoetigheid zou wagen.

Mensen zijn dankbaar en vriendelijk, maar anders dan in Thailand. De gemaakte glimlach zoals de thai die altijd maar weer op hun gezicht toveren is hier niet veel te zien. De Lao spugen en rochelen heel wat af. Al sta je naast ze. Ze zijn puurder waarschijlijk en minder aangepast aan toeristen.
Heel anders werd het toen we in de buurt van Luang Prabang kwamen. Deze stad voelt helemaal niet hetzelfde. Het is net een europese stad. En er zijn ongelooflijk veel toeristen. Niettemin is het een prachtig stadje.

Hieronder nog meer impressies onderweg

Met de boot van Huay Xai naar Pak Beng

2009-04-30T21:14:00.000-07:00

Het moest een ware belevenis zijn, een boottocht over de Mekong. Een tocht naar Luang Prabang duurt twee dagen. Wij hadden tevoren al besloten niet twee dagen op een boot te willen zitten en daarom het tweede deel per fiets af te leggen. We waren erg blij dat we die beslissing gemaakt hadden aangezien de boot niet heel spectaculair was. We zaten negen uur lang op een heel klein houten bankje met heel veel andere toeristen om ons heen. Het was de bedoeling om met nog veel meer mensen de tocht te maken, maar een groep mensen weigerde om de boot op te gaan. Het was eenvoudigweg te vol.

De plaatjes die we onderweg te zien kregen waren mooi, zeker wanneer je normaal gesproken per bus of trein reist. De dorpjes aan de oevers zijn alleen bereikbaar per boot. Er lopen namelijk geen wegen in dit deel van Laos.

De mensen leven er eenvoudig van de visserij en wat landbouw. Af en toe meerde de boot aan in een dorpje om wat mensen af te zetten. Na een lange zit kwamen we nog net voor het donker aan in Pak Beng waar we de nacht doorgebracht hebben.

Ziek in Luang Prabang

2009-04-30T05:30:00.000-07:00

Al een tijdje niets van ons gehoord. In de eerste plaats omdat in het noorden van Laos maar weinig gelegenheden zijn met internet en in de tweede plaats omdat we ziek zijn. We liggen al twee dagen volkomen uitgeblust op bed. De wereld trekt een beetje aan ons voorbij. Hoewel het inmiddels beter gaat - water blijft steeds beter binnen - moeten we nog behoorlijk aansterken. We hebben net ons eerste maaltijdje sinds dagen achter de kiezen en hopen dat het vanaf nu bergop gaat. Moet ook wel, want na Luang Prabang komen de zwaarste etappes van de hele reis. Overigens is Luang prabang geen vervelende stad om ziek te zijn. Een prachtig plaatsje dat ons helemaal niet Lao aandoet in vergelijking met waar we de afgelopen week langs gefiets zijn. Maar goed, daarover later meer. En we denken aan jullie koninginnedag-vierders terwijl wij ons fel-oranje sinaasappeldrankje drinken.

Van Mae Chan naar Chiang Khong

2009-04-22T03:44:00.000-07:00

Alweer drie dagen op de fiets gezeten en inmiddels scheidt nog slechts een rivier ons van Laos. Morgen steken we over. Eigenlijk volgen we de rivier de Mekhong al een paar dagen, vanaf het drielandenpunt om precies te zijn. Hier komen meerdere rivieren samen. Het punt op zich is een toeristische bedoening, gestimuleerd door de Thaise overheid. Aanvankelijk werd in deze zogenoemde Golden Triangle opium geteeld, maar is al lang geleden in de ban gedaan door de overheid en vervolgens weer in handen gekomen van de Amerikanen en Fransen. Inmiddels lijkt de opium definitief plaats gemaakt te hebben voor toeristen. Wij kwamen net te vroeg langs het punt, de meeste stalletjes en kraampjes waren nog dicht. Even verder langs de rivier ligt Chang Saen, een heerlijk rustig stadje dat duidelijk betere tijden heeft gekend. Net als in Sukothai wemelt het hier van de tempel ruines; prachtig om te zien en heerlijk rustig, want geen andere toeristen. Vreemd is het soms dat oude ruines (uit de 14de eeuw) in voortuinen van mensen liggen, of overgroeid zijn door bomen. Ze hebben kennelijk niet de status van Sukothai waar we eerder waren. In dit stadje struinden we over de markt, vonden we de cakejes die we eerder gegeten hadden en waarnaar we al dagen op zoek waren (en die lang niet zo lekker waren als de eerste die we proefden), verbaasden we ons over de nog levende vissen die lagen te happen naar water, smulden we van verse ananas die prachtig gesneden was, aten we heerlijke crepes en genoten we van de ondergaande zon.
Om zes uur werden we opgeschrikt door krakende luidsprekers waaruit vervolgens een gezang klonk. Om ons heen stond iedereen op, kennelijk het volkslied. We hadden het nog niet eerder gehoord of gezien.
De derde etappe fietsten we de hele dag langs de Mekhong. We lunchten (wat tijd betreft - 9.00 uur - ontbijt) op een geweldig mooi plekje, pal aan de rivier. Op een vlonder, midden in een tuin werden we omringd door de groenten en kruiden die vers geplukt even later op ons bord terecht kwamen. Heerlijk. Na een paar flinke klimmen kwamen we in Chiang Kong aan om morgen de oversteek naar Laos te maken en de rivier verder per boot af te zakken naar Pakbeng. Daar vervolgen we onze fietstocht weer.

Dagje aan de Birmese grens

2009-04-21T04:34:00.000-07:00

De eerste etappe vanaf Mae Chan leidde naar Mae Sai. De weg er naar toe was prachtig, de stad zelf was minder mooi. Het is de meest noordelijk gelegen stad van Thailand en de plaats waar de oversteek naar Birma gemaakt kan worden. Wij logeerden in een bamboehutje aan de rivier, met uitzicht op Birma. De stad maakte vrijwel direct een beetje een obscure indruk. Het was er veel armoediger en viezer dan op de meeste andere plaatsen waar we tot dan toe geweest waren. Terwijl de meeste Thai heel erg hygienisch zijn. Hoe eenvoudig hun kleding ook mag zijn, ze zijn altijd schoon en fris gewassen. De erfjes en huizen zijn meestal keurig aangeveegd en opgeruimd (ondanks dat alles, maar dan ook alles verpakt wordt in plastic zakjes), tuintjes nu en dan zelfs prachtig aangelegd en vrijwel altijd voorzien van prachtige bloemen en planten. In Mae Sai was het anders. Het leek meer een Indische stad. Druk was het er ook. voornamelijk mensen die uit waren op koopjes op de markt, welke praktisch het hele centrum besloeg.
De tuk-tuk was ook minder populair dan de samlor, de ongemotoriseerde driewieler.
Maar goed, wij zaten eigenlijk best goed. Beter dan het guesthouse dat tegen een heuvel op was gebouwd en er eng uit zag. Het kon ieder moment naar beneden komen . En anders de houten huisjes daarboven wel. Ons uitzicht was ok, hoewel Birma waarschijnlijk mooiere plekjes kent. 's Morgens vroeg, terwijl wij de fietsen aan het klaarmaken waren viel ons oog op een stel jonge mannen en jongens die aan de Birmese kant van de rivier grote zakken richting het water brachten. We vermoedden nog dat ze afval zouden dumpen in de rivier. We hadden dat meer gezien tegenover ons. Maar nee, het bleek om smokkel te gaan. Een van de mannen trok zijn kleren uit, liep naar de overkant om daar tussen de struiken een vlot vandaan te halen. Dit vlot werd beladen met de zakken. Meer mannen daalden af naar het water, kleren uit en oversteken maar. Zelfs twee fietsen gingen mee. Ademloos keken we toe. Het leek wel een spannend jongensboek. Foto's maken leek ons geen goed idee. Terwijl wij op onze fietsen onze weg naar het centrum zochten reden we zelfs achter de smokkelaars die met moeite de zware karren naar boven konden duwen. En beetje spannend was het wel, om ze onder ogen te komen. Ze hadden ons immers ook zien staan kijken. Maar ze lachten, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.... misschien is het dat ook wel....

Rustdag

2009-04-20T03:14:00.000-07:00

Na vier dagen fietsen streken we neer in een nietszeggend stadje (de rough guide vermeld het niet eens) in een luxe resort. Ze hadden er zelfs een zwembad! We vonden die luxe wel verdiend en besloten een dag langer te blijven om uit te rusten. En om eindelijk eens naar de kapper te gaan. Toch wel spannend, een bezoekje aan de kapper die jou niet begrijpt.
Voor ik er erg in had lag ik op een bank onder een golfplaten dakje en onderging een heuse thaise hoofdmassage. Niet verkeerd! Toen de knipbeurt. Ik gaf tussen mijn duim en wijsvinger ruim twee centimeter aan en mevrouw begon te knippen. Het knippen was snel gedaan. Er lag nauwelijks haar op de grond en twee centimeter was er zeker niet af. Maar, het was tijd om te fohnen. Ze deed erg haar best. En na een half uur in de hete lucht (kon er nog wel bij in die hitte) waren werkelijk alle krullen en slagen uit mijn haar. Het was zowaar langer dan voordat ik in de stoel zat! Nooit eerder had een kapper het gepresteerd om mijn haar langer te laten worden.
Toen Frederik, hoewel ze aarzelde. Ze knipte eigenlijk geen mannen. Maar vooruit dan. Er ging beduidend meer haar af, maar de kapper destijds in India deed het beter. Misschien moeten we zelf nog maar even kappertje spelen.

Op weg naar de kapper zagen we hanen onder bamboe korven zitten. Ik maakte er een foto van. Frederik noemt het beroepsdeformatie, ik wil het liever een algemene interesse noemen. Terwijl we een foto maakten wenkte een jongen ons. We liepen langs een huis naar de 'achtertuin' waar nog veel meer korven stonden en een aantal mannen druk doende waren met de verzorging van hun hanen.
Midden in de tuin stond een betonnen arena waar twee hanen kempten. We zaten midden in een hanengevecht. Het zweet brak me uit, ik voelde me ongemakkelijk. Aan de andere kant was het een interessant stukje cultuur waar we zomaar ooggetuige van werden.

Frederik geloofde dat de oranje haan zou winnen, de meeste mannen (birmezen en thai) hadden op de andere gegokt. De teleurstelling was ook wel een beetje voelbaar toen de oranje haan won en de eigenaar ervan een van de weinigen was die nog genoot.

Beroepsdeformatie??

2009-04-20T02:09:00.000-07:00

Cargill blijft achtervolgen....

Midden op een foodfestival in Phitsanuluk staat een standje, zoals alle andere. Maar toch net even anders. Zelfs in Thailand weten ze me te vinden.

impressies onderweg

2009-04-19T03:42:00.000-07:00

Van Chiang Mai naar Mae Chan

2009-04-18T01:53:00.000-07:00

Het echte fietsen is begonnen. De eerste etappe van Chiang Mai naar Chiang Dao was lang. Het was goed de stad uit te zijn, weg van het water. Hoewel ook buiten Chiang Mai de emmers klaar stonden. We kwamen dan ook volledig doorweekt aan in een prachtig klein resort midden in de rimboe. Een schattig klein bamboe hutje en eindelijk weer een zacht bed! En een hangmat voor de deur. Genieten dus. En goed uitrusten om de volgende morgen om zes uur weer op de fiets te zitten.

Zomaar ineens kwamen we een olifant met jong tegen langs de kant van de weg...

Tot tien uur 's morgens is het goed uit te houden op de fiets. Daarna neemt de warmte toe, maar zolang we in beweging blijven op de fiets is het eigenlijk heel goed te doen. Veel beter dan verwacht. Zelfs in de heuvels is het goed fietsen. Wel moeten we op tijd stoppen om niet levend te verbranden. Tussen elf en drie kan het namelijk echt extreem heet worden.

Terwijl wij na een klimmetje uitrusten en afkoelen, komen een paar kinderen op ons af. Het fototoestel is wel erg interessant, zeker wanneer een foto van henzelf daarop zichtbaar is.

De eerste serieuze klimmen hebben we inmiddels gehad. Vooral van Thaton naar Mae Chan (etappe drie) viel niet altijd mee. We hadden aanvankelijk plannen om naar Mae Salong te fietsen, een dorpje bovenop een berg waar het genieten is van het uitzicht en waar een nog vrij traditionele hill tribe leeft. Dit bergvolk is een van de vele zogenaamde hill tribes hier in het uiterste noorden van Thailand. Ze leven nog traditioneel in kleine dorpjes en zijn een toeristische trekpleister.
Mae Salong bleek letterlijk te hoog gegrepen (voor mij tenminste). Maar gelukkig wonen niet alle hill tribes boven op de berg. We zijn diezelfde dag door prachtige dorpjes gefietst waar mensen in alle eenvoud en gekleed in uitbundig gekleurde klederdracht, hun dagelijkse dingen doen. Eenvoud en traditioneel zijn slechts relatieve begrippen als je bedenkt dat ook deze dorpjes voorzien zijn van televisie en ook hier de brommer en scooter populairder zijn dan de fiets.

En gelukkig zijn er behalve klimmen ook afdalingen. Terwijl ik genoot van het geweldige landschap om me heen heeft Frederik een nieuw record gezet: 69 km per uur. Ook niet onbelangrijk.

In de brandende hitte staan mannen en vrouwen in het open veld hun vee te hoeden. Ze grazen op de rijstvelden waar na de oogst alleen nog droge stoppels staan. Tijdens een korte stop zijn wij evenzeer een attractie voor hun als zij voor ons.

Tijdens een lange afdaling fietste een duits/zwitsers stel ons tegemoet. Midden op de weg hebben we even een praatje staan maken. Ze waren al tien maanden aan het fietsen, begonnen in Indonesie. Een oostenrijker had hun verteld dat de weg naar Thaton (die wij zojuist afgelegd hadden) erg zwaar was, met stijgingen van wel 20%. Hmmm, dat klonk wel erg zwaar. Zelfs ik had alle beklimmingen fietsend gered, dus dat kon niet waar zijn.

Wat???

2009-04-14T01:52:00.000-07:00

Wat een tempel, oftewel een Wat is in Thailand een tempel. Dit zullen niet de eerste noch de laatste foto's zijn van tempels, maar alvast een kort overzicht

Liggende boeddha in Wat Pho (Bangkok)

Drie foto's van het tempelcomplex in sukothai, ooit de hoofdstad van Thailand (13e tot 15e eeuw. Tot de 20ste eeuw overwoekerd geweest.

Chang Mai, Wat Phra That Doi Suthep. Deze hebben we bezocht na een fietstocht met een hoogte verschil van 1000m en vervolgens ook nog een 360 treden omhoog

Chang Mai, Wat Phra That Doi Suthep.

Nieuwjaar

2009-04-14T00:27:00.000-07:00

De trein naar Phistanulok was warm en duurde een vooral erg lang! Negen uur zitten op een oncomfortabel bankje met eindeloos veel mensen om je heen is niet altijd even prettig, maar achteraf zijn we erg blij dat we met die trein uit Bangkok weg konden gekomen. De situatie daar is er de afgelopen dagen namelijk niet beter op geworden. We lezen af en toe de krant en zien beelden op de televisie. Het lijkt wel oorlog. Grote wegen en rails worden geblokkeerd en in Bangkok zijn veel festiviteiten rondom nieuwjaar afgelast. De noodsituatie is er zelfs afgekondigd. Gek genoeg hebben we er hier in Chiang Mai, de tweede stad van Thailand heel weinig last van. We zien geen rood op straat en nieuw jaar wordt in alle uitbundigheid gevierd. Chiang Mai is namelijk de place to be met nieuwjaar. Behalve religieuze rituelen wordt dit vooral gevierd door met water te gooien.
Iedereen in de stad gooit elkaar nat met emmers water, of als je geluk hebt, een waterpistool. Het is als het ware een massale regendans gedurende de droogste (en warmste) tijd van het jaar, net voordat het regenseizoen aanbreekt. Het duurt inmiddels al drie dagen en de uitbundigheid ervan neemt met de dag toe. Het internet cafe waar we op dit moment zitten ligt nog geen vijf minuten lopen van ons guesthouse, maar we waren werkelijk drijfnat toen we hier aankwamen.

Gister hadden we overigens vooral baat bij het waterballet. We hadden ons voorgenomen om naar Doi Suthep te gaan, een berg ten westen van de stad waarop een prachtige tempel staat (de meest heilige plek in het noorden van Thailand). Duizend meter de hoogte in over een afstand van 15 kilometer is loodzwaar in deze extreme hitte. Helemaal als je pas in de middag vertrekt. De emmers met water waren meer dan welkom, evenals de aanmoedigingen van de Thai die met brommers en auto's naar boven en naar beneden gaan. Vooral kinderen kijken je lang en verbaast na. Ze lijken niet te begrijpen waarom wij per fiets gaan. Alleen bejaarden reizen nog per fiets. Een fiets is dus eigenlijk allesbehalve stoer.
Eerder deze week hadden we dat vermoeden ook al. We fietsten toen 100 km van Phitsanulok naar Sukothai. Een prachtige route langs plattelandsdorpjes waar toeristen maar nauwelijks komen. Bussen rijden er niet en bewegwijzering staat alleen in het onleesbare thai aangegeven. De plaatselijke bevolking roept en zwaait naar je. Wanneer je terugzwaait of groet, lachen ze hartelijk, maar volgens ons ook een beetje bespottelijk. We krijgen het idee dat we niet cool zijn met onze fietsen. Maar wel een attractie. Kinderen springen op een brommer, soms met zn drieen bij elkaar, rijden je achterna, lachen en schreeuwen en keren weer om nadat ze je al toeterend hebben ingehaald. De fiets is achterhaald. Maar voor ons een heerlijke manier van reizen. Het landschap trekt zo langzaam aan je voorbij dat de alledaagse dingen veel beter waar te nemen zijn dan wanneer je in een trein of bus zit. We vertrekken 's morgens ook behoorlijk vroeg, en zien zo de Thai wakker worden. 's Morgens op weg naar het station in Bangkok zagen we de monniken bijvoorbeeld al door de stad lopen. Ik dacht nog, die zijn er vroeg bij met blitse brommerhelmen onder hun arm. De brommerhelmen bleek echter de schalen te zijn waarin ze hun dagelijk kostje bij elkaar bedelen. De mensen staan hen gedwee op te wachten om ze te voorzien van rijst. En dat om zes uur 's morgens! Zelf zitten de meeste thai dan ook al voor hun huisje te eten. Wanneer de monniken aankomen knielen ze voor hen neer op de grond, bidden wat en scheppen dan heel nauwkeurig de rijst in de glimmende schalen, soms zelfs met zn tweeen de lepel vasthoudend. Ze komen er kennelijk graag vroeg voor uit de veren.
Wij gaan morgen ook weer vroeg uit de veren om echt te beginnen met fietsen.

Noodtoestand in Bangkok

2009-04-13T01:46:00.000-07:00

We lezen af en toe de krant over de situatie in Bangkok. Het blijkt behoorlijk uit de hand te lopen daar. De demonstrant die wij eerder in bangkok spraken had toch niet gelijk. Ook de rode shirts gaan over tot vernielingen en geweld. De Bankok Post, 'the newspaper you can trust' verteld ons dat de rode shirts willen dat de regering aftreedt. Dat is nog niet gebeurd.... maar ondertussen gebeurt er van alles. Het lijkt er wel oorog!
Zie hieronder de kranten.

fietsen door de stadsjungle

2009-04-09T07:35:00.000-07:00

Gisteravond werd ons verteld dat de nachttreinen vanuit Bangkok naar Chiang Mai de komende vier dagen volgeboekt zijn. Het is nieuw jaar hier en heel zuid-oost azie is on the move. We waren even bang dat we vast zouden zitten in Bangkok. Maar, er was nog hoop. We moesten vandaag maar naar het treinstation gaan en terplekke kijken of er nog tickets voor de dagtrein zijn. Het leek ons een goed idee om dat per fiets te doen. Maar wat een barre tocht. Overal auto's bussen, brommers, tuk-tuks en heel een enkele medefietser. Op de stoep was het al niet minder gevaarlijk. Een groot deel van het sociale leven vindt plaats op de stoep, waardoor we slalommend tussen de eettentjes, winkelwaar, en vooral mensen door gingen. Hoewel het zeker niet ongevaarlijk is om door Bangkok te fietsen, leek het ons niet veel erger dan het verkeer in bijvoorbeeld Parijs. Bovendien zijn hier maar weinig beschadigde auto's en hebben we geen enkel incident gezien. Mensen houden zich redelijk goed aan de regels en kennen niet veel haast. Eigenlijk best relaxed haha, maar wel erg smerig wat uitlaatgassen betreft. De mondkapjes zijn zeker niet overbodig.
Het leek een vrij eenvoudige route naar het station, maar we raakten al gauw van het juiste pad en slingerden door achterbuurtjes en smalle straatjes. Honderd meter voor het station bekeken we de kaart nog eens en vroeg een thaise vrouw of ze ons kon helpen. Ze wees naar een immens gebouw, pal voor ons. Eigenlijk niet te missen.
Vervolgens moesten we op het station constateren dat er alleen nog derde klas kaartjes voor de trein van 7.00 uur morgenvroeg verkrijgbaar waren. Deze derdeklas plaatsen zijn gratis voor Thai en dus kunnen we morgenvroeg een overvolle trein verwachten. Want we gaan wel. Niet helemaal naar Chiang Mai, maar halverwege. In de zinderende hitte leek het ons beter om niet dertien uur in de trein te zitten, maar slechts zeven uur. De eerste wijziging in de al niet al te uitgebreide planning is een feit. Dus morgen vroeg op en later meer

Oproer in Bangkok

2009-04-08T08:29:00.000-07:00

We zijn in bangkok! Veel relaxter dan verwacht, maar wel een beetje warm. Met een fiets ben je echt een attractie, hoewel we nog niet eens echt gefietst hebben. Vooral mannetjes komen op je af om te vragen waar je heen gaat en hulp aan te bieden bij het uitpakken van de fietsen. Het lijkt behulpzamer dan het eigenlijk is. Ze willen vooral geld aan je verdienen. Zo boden een aantal mannen aan om de kartonnen dozen waarin onze fietsen zaten voor ons op te slaan in hun huis voor 1000 Baht. Klinkt veel, maar is omgerekend ongeveer 20 Euro. Inmiddels liggen ze in het guesthouse voor minder dan de helft van het geld opgeslagen tot we over zes weken weer terugkeren.

Vandaag een beetje rondgeslenterd door Bangkok en een paar keer in een grootse demonstratie terecht gekomen van de "rode" partij. Door een golf van mensen en vele lawaai kwamen we uiteindelijk bij een tempel waar we naar op weg waren. Zittend op een stoepje voor de tempel vroeg een in het rood gekleed mannetje of we niet bang waren. Voor de demonstratie, vroegen we ons af. Ik had gister nog wel even gauw op de site van buitenlandse zaken gekeken of er waarschuwingen waren voor toeristen in Thailand en had gelezen dat toeristen op hun hoede moesten zijn en demonstraties moesten vermijden. Kennelijk komen de laatste tijd veel demonstraties voor. De bezetting van het vliegveld bijvoorbeeld afgelopen december. Het rommelt hier een beetje in de politiek.
De rode demonstrant vertelde dat de rode partij vriendelijk was en alleen maar goede bedoelingen had. Ze willen een democratisch Thailand, omdat dat volgens hem wel zo eerlijk was voor de bevolking. Op dit moment is een partij aan de macht die gesteund wordt door het leger, en weinig democratisch is. Wij vertelden hem geen angst te hebben gehad in de straten tussen de joelende, in het rood geklede mensen. Het leek ons vreedzaam, aangezien er ook weinig politie in de straten te bekennen was. Het mannetje moest lachen en vertelde dat 10.000 militairen in ondergrondse garages her en der in de buurt stonden opgesteld om in te grijpen wanneer het nodig was. Whoops... Kennelijk iets minder onschuldig dan we hadden gedacht. Op aanraden van hem zochten we onze weg terug via een omweg, niet meer door de wijk met de regeringsgebouwen waar de demonstratie was. Dwars over een lokale markt vonden we onze weg terug naar het guesthouse. Onderweg nog 'genietend' van afgezette straten, veel politie en een colonne van auto's met geblindeerde ramen en politiebegeleiding die in een rotvaart wegreden uit het gebied waar de demonstratie plaatsvond. Misschien was het toch iets serieuzer dan wij tevoren bedacht hadden, maar wel spannend! Wat er nu precies aan de hand was en wie er in die auto's zaten weten we niet. Wellicht lezen we het morgen in de krant. We houden jullie op de hoogte!!

2009-04-06T03:30:00.000-07:00

Nieuw avontuur in een nieuw 'Bessenland'

Vandaag vertrek ik met mijn lief naar Thailand en Laos om daar zes weken te fietsen en vooral te genieten. Een goede reden om mijn blog weer eens op te frissen en te gebruiken om het thuisfront op de hoogte te houden van onze avonturen in een ander 'bessenland'. De komende zes weken hopen we jullie op de hoogte te houden van onze reis avonturen en vooral te komen tot een betere omschrijving van Thailand en Laos dan 'een ander bessenland'.

IJspret

2006-11-03T15:13:00.000-08:00

Woensdagmorgen dwarrelden witte vlokken langs mijn raam, en donderdag zag ik de eerste ijskristallen fonkelen in een gestolde waterplas. Vrijdagmorgen haal ik mijn schaatsen uit het vet om ze een klein half uur later onder te binden in een van de plaatselijke ijshallen.
Het is koud, bitterkoud op weg naar de ijshal. De ochtend is nog vroeg en de ijsbaan stil en verlaten. Klokslag negen uur sta ik op de kunstmatige ijsvloer. Ik maak mijn eerste klappen, genietend van het 'applaus' dat iedere slag teweeg brengt in de verder lege hal. Snelheid maak ik niet, bang om in de boarding te landen. Des te meer geniet ik van de schwung in mijn slag.
De baan is klein. Eén, maar meestal drie slagen op het rechte eind zijn voldoende om de volgende bocht te bereiken, welke te krap is om voluit te gaan. Het ijs is hard, en aangetast door ijshockeyers en kunstrijders. De oneffenheden doen een beetje denken aan een bevroren water-rimpeling zoals die zich zoms aftekent in natuurijs. De kleine opgevroren plassen water met daarin vastgevroren kleine brokken ijs, doen denken aan een wak dat vannacht nog dichtgevroren is. Angstvallig schaats ik er omheen.
Bij het uitgaan van de bocht til ik even mijn hoofd op. Ik kijk over de boarding, door de ramen aan een van de lange zijden van de hal en zie de masten van dure jachten in de plezierhaven even verderop. Ik zie een glimp van het donkere blauw van de zee met daarboven een lichtere blauwe lucht. Aan de horizon de skyline van Kopenhagen, opgelicht door de ochtendzon. Twee slagen verder moet ik weer volstaan met de houten lambrizering van de hal.
De stilte blijft. De baan is voor mij alleen.
Na een uur vind ik het welletjes. Nog een keer maak ik een snelle ronde met korte slagen. Het applaus, veroorzaakt door het klappen van mijn schaatsen, is welverdiend. Uit dankbaarheid buig ik en bespeur de rode en blauwe lijnen en cirkels in de ijsvloer. De illusie van natuurijs sterft, evenals het applaus dat na mijn laatste felle slag nog even weergalmd. Een uitvoerigere blik op het ijs verteld mij dat de ogenschijnlijke 'wakken' in het ijs veroorzaakt zijn door de boarding van de curlingbaan. Geen eskimo dus die gister zijn maaltje gevangen heeft, laat staan een ijsbeer.
Mijn voeten zijn koud, de blaren branden. Tevreden verruil ik mijn schaatsen weer voor de gympen en verlaat waggelend de hal, nog niet gewend aan de overgang van schaats naar schoen. Het ijs is gebroken, de eerste schaatssessie van het seizoen zit er weer op. Een illusie armer welliswaar, maar het mocht de ijspret niet drukken.

2006-10-31T16:17:00.000-08:00

Gisteren kwamen John en Benjamin terug uit China. Na een lange reis maakten beiden een tussenstop in Malmö om na een goede maaltijd en circa vijf uur slaap, weer verder te reizen. De een terug naar de Verenigde Staten, de ander naar Noorwegen. Nog een keer zat ik tussen hen in op de bank, beiden een laptop op schoot. Nog een keer samen aan tafel lekker eten. Nog een keer even doen alsof we nog student zijn... tegen beter weten in.

Thanks guys for the wonderful time I had living with the two of you. Thank you Benjamin for the delicious smoothies and homemade pizza's. Thank you John for the yummie Indian and Chinees food you cooked. Thank you both for those great smells in the kitchen that attracted me and formed the reason for many 'well deserved' breaks in between my thesis work.
Thanks Benjamin for making this 'sustainable girl' aware of some rahter unsustainable habits. Thank you John for making me aware of the beauty in the beast.
Thank you both for taking care of me when I was busy working on my thesis. Thank you for listening to my complaining and whining.
Thank you for being the perfect flatmates in a flat where 'broad education' was the motto. This ideal - or was it rather an excuse for 'working' on other things - guiding our everyday life broadened my horizon. Among other things to your nerdy world, about which I learned some, but still don't understand. Thank you for introducing me to interesting topics, movies, articles and books.
Thank you for the many interesting discussions we had. But most of all thank you for being good friends...
Thanks guys!

de wind

2006-10-28T03:05:00.000-07:00

Gisternacht raasde de eerste najaarsstorm over het land. Zowel in Denemarken als in Zweden werden serieuze waarschuwingen via radio en televisie uitgezonden: binnenblijven, niet de weg op... Rond middernacht was het buiten nog muisstil. De stilte voor de storm wellicht.
‘s Morgens vroeg hoorde ik hoe de wind zich voorzichtig om het appartementencomplex vouwde. Tussen de matige hoogbouw hier in deze wijk had ze zeker geen vrij spel. Ze liet zich slechts waarnemen in de vorm van buigende takken en rondvliegende bladeren. Van een storm was weinig te merken.

Toen ik mij later op de dag mij richting zee begaf – de storm was gaan liggen – voelde ik hoe de wind me greep zodra ik de laatste hoge flats met prachtige penthouses op de bovenste etages passeerde. Als hoge bomen vangen deze luxe appartementencomplexen, waarvan de hogere verdiepingen uitzicht hebben op zee, de wind die van dezelfde zee komt. Achter deze ‘windsingel’ ligt de wijk waarin ik woon. De gebouwen zijn er minder hoog. De zee is er niet zichtbaar.
Pas wanneer ik de zee nader merk ik hoeveel wind ‘hoge bomen’ vangen. Op het strand, uit de luwte, laat de wind zich gelden. De wind an sich is onzichtbaar. Maar hier aan zee, waar het donker langzaam bezit neemt van de dag, wordt ze waarneembaar in vele vormen. Ik voel hoe ze me grijpt, hoe ze mijn sjaal zachtjes laat wapperen tegen mijn gezicht. Ik voel de kou die ze meebrengt van zee en ruik de zilte lucht. Ik hoor hoe ze het gras op het duin laat ruisen en hoor het ritselende geluid van de door de wind opgetilde korreltjes zand die tegen hetzelfde duingras slaan. Ik zie hoe de wind door het gras streelt en een wuivende golf erin nalaat. Ik zie haar in de golven met kleine witte schuimkragen. Ik zie haar in de formatie ganzen die zich moeizaam een weg baant tegen de windrichting in. Proeven kan ik haar hier op het strand nog niet.

Wel op de pier waarvan de witte houten balustrade ritmisch de zee in reikt. Ik volg het ritme van de reling en hoor hoe de wind mijn lopen op de houten planken overstijgt. De holle donkere stem van de wind schreeuwt in mijn oren. Ik probeer mijn oren te beschermen tegen het geweld door ze met de inmiddels onstuimig wapperende sjaal te bedekken. De wind speelt met mij en mijn kleren; voelbaar wanneer ze de anders zo stugge spijkerbroek tegen mijn benen doet klapperen. Ik speel met de wind door er voorzichtig tegenin te hangen. Ik voel de weerstand en steun die ze bied en voorkomt dat ik voorover val. Ik zie hoe ze haar sporen nalaat in de golven, in de schuimkragen die hier witter zijn dan aan de vloedlijn. Ik ruik het bouquet aan geuren dat ze meegenomen heeft van zee. En voor het eerst proef ik haar wanneer de zoute druppen water die de ze laat opspatten uit de zee per ongeluk landen op mijn tong.
Nog even laat ik me dragen door de wind, ruik ik haar, voel ik haar, zie ik haar, hoor ik haar en proef ik haar. Dan draai ik me om en keer huiswaarts. Ik constateer hoe de wind weer langzaam onzichtbaar wordt naarmate ik dichter bij huis kom. Geborgen tussen de huizen geniet ik na: uitgewaaid...

herfst

2006-10-26T03:03:00.000-07:00

Terwijl de herfst zich meester maakt van de natuur probeer ik van iedere dag weer een zinvolle dag te maken. Niet altijd even makkelijk wanneer er in principe geen rede is om ‘s ochtends vroeg het bed te verlaten. De ‘to do list’ is kort en om de volgende dag weer wat te doen te hebben doe ik vooral niet te veel. Vele uren zit ik achter internet op zoek naar een baan. De overige uren kook ik, hou ik mijn apartement een beetje op orde, doe boodschappen, onderhoud contact met vrienden en familie via het internet en probeer een dagelijks uitstapje naar het strand te maken.
Nog nooit woonde ik zo dicht bij de zee. Tien, misschien vijftien minuten lopen en ik sta aan de vloedlijn. Telkens als ik de zee weer ruik en alle grijs-blauwe kleuren van de zee en haar omgeving zie weet ik waarom ik in Zweden wilde wonen. De rustgevende grijstinten en de rijkdom aan blauwe kleuren heb ik om een of andere rede altijd in verband gebracht met Scandinavie. Heerlijk. Maar voor hoe lang nog?

Het is moeilijk een baan te vinden hier in het hoge noorden. De werkeloosheid is hoog. Hoewel de officiele cijfers niet heel zorgwekkend zijn, doen geruchten de ronde dat er een verborgen werkeloosheid is van twintig procent. Het was een sterk argument van de ‘rechtsgezinden’ die enkele weken geleden de verkiezingen hebben gewonnen. Voor het eerst sinds jaren en voor de tweede termijn in ruim 75 jaar zijn de socialisten niet aan de macht in Zweden. Een center-rechtse coalitie heeft het stokje overgenomen en wil onder andere het werkeloosheidspercentage omlaag brengen. Alle Zweden die al jaren steun trekken moeten van de bank getrokken worden en aan het werk gezet. Voordat ik als niet-Zweedse, net afgestudeerde jonge vrouw in aanmerking kom, zullen er waarschijnlijk wel wat jaren verstreken zijn. Tot die tijd moet ik maar elders aan de slag. Bank zitten is niks voor mij.

Dan maar weer een wandeling naar het strand waar een stevige wind waait. Op weg naar de zee wordt zichtbaar hoe de herfst de natuur in al zijn kleurenpracht zich laat voorbereiden voor de donkere winterdagen. Bij harde windvlagen vliegen geelgekleurde bladeren door de lucht. De eerste lange, druilerige dagen steken de kop op. Ganzen vliegen luid gakkend richting het zuiden. Wanneer moet ik weer naar het zuiden afzakken?

Ter afsluiting nog wat herfstimpressies langs een oude spoorbaan hier in de stad

voorbij de bessentijd: nieuwe tijden, nieuwe vrienden?

2006-10-25T02:51:00.000-07:00

De bessentijd is al lang voorbij. Het is een beetje langs me heen gegaan deze zomer. Terwijl de Zweedse bevolking zich ophield in de uitgestrekte bossen op zoek naar bosbessen, zat ik op mijn kamertje te werken aan mijn scriptie. Begin oktober rolde de scriptie uit de printer; ik kon er niets meer aan veranderen, laat staan verbeteren. Op dit moment buigen mijn scriptiebegeleider en een tweede lezer zich over mijn werk. Ondertussen ben ik weer afgereisd naar het hoge noorden om het cijfer af te wachten, maar meer nog om een baan te zoeken. Het valt niet mee, de zoektocht naar een leuke baan. Hoewel ik aanvankelijk probeerde in deze regio werk te vinden, heb ik mijn ‘jachtgebied’ inmiddels vergroot tot bijna heel Europa. Het is alsof ze mij, of beter gezegd mijn kwaliteiten, nergens nodig hebben.
Het is een schrale troost dat ik weer in Malmö ben. Een heerlijke stad, maar geen enkele stad is behaaglijk zonder de noodzakelijke contacten. En aangezien mijn huisgenoten en vele andere vrienden zijn vertrokken is het toch wel eenzaam nu en dan.
Tegen beter weten in sprak ik een buurman aan in het trappenhuis. Ik waarschuwde hem voor een stel jongens die in de buurt rondhingen en het op mijn stoere fiets hadden gemunt. De fiets was inmiddels weer terug en stond veilig achter slot en grendel in de kelder (ze hadden m inderdaad gestolen… daarover later meer) en de buurman bleek behoefte te hebben aan een beetje aanspraak. Beiden in hetzelfde schuitje bood ik hem aan bij verveling op mijn deur te kloppen voor een kop thee. ‘O, you drink tea as well’, reageerde de buurman enthousiast. De wijze waarop hij dit zei was weinig charmant. Evenmin charmant zijn de voortdurende “Lee Towers” armbewegingen die hij maakt. Maar goed, het aanbod stond en ik verwachtte eerlijk gezegd niet dat een gemiddelde Zweedse buurman daadwerkelijk op de thee zou komen.
Het tegendeel bleek waar. Toen ik in de vroege avond thuis kwam uit de stad lag er al een briefje op de deurmat met daarop een webpagina voor werkzoekenden in Denemarken – de buurman werkt in Kopenhagen. Niet veel later werd er op de deur geklopt… de buurman uiteraard. Hij nodigde me uit om een biertje te komen drinken. Ik had geen trek in bier en hield me aan de gemaakte afspraak: een kop thee. Na een verfrissende jasmijnthee en bijna twee uur later, maakte de buurman plotseling aanstalte om naar zijn eigen huis te gaan. Hij dreigde in slaap te vallen bij de film – de buurman heeft geen TV. Toegegeven, de film was ook niet helemaal zijn smaak. Hij houdt van science fiction, is programmeur en drinkt thee. Opgelucht dat ik hem niet naar huis hoefde te sturen (ik dreigde zelf ook in slaap te vallen), verliet buurman mn appartement met een verkapte uitnodiging: ‘I have all kind of funny kinds of tea as well.’
Waarom had ik in vredes naam deze buurman aangesproken. Er wonen zoveel andere, meer interessante, en zeker meer antrekkelijke mannen in dit complex. Maar ach, ik heb in ieder geval een beetje aanspraak… Vanavond stond ie alweer voor de deur.

mijn scriptie is af...

2006-10-02T13:27:00.000-07:00

De scriptie is klaar, het werk zit er op. Na maandenlang hard werken ben ik vandaag officieel werkeloos. Een weinig bejubelende titel moet ik toegeven.
In mijn scriptie is een dankwoord te vinden waarin ik bovenal familie en vrienden bedank voor de hulp, steun en toeverlaat die jullie waren tijdens mijn onderzoek en schrijven. Hoewel deze woorden - evenals de rest van mijn scriptie - in het Engels geschreven zijn, wil ik ze jullie niet onthouden. Daarom post ik ze bij deze op mijn blog:

“Life ought to be a struggle of desire toward adventures whose nobility will fertilize the soul.”
Rebecca West

Rebecca West gives this beautiful description of life. The past seven months of my life can be characterized as a struggle. My thesis dominated my everyday rituals for over half a year. Nevertheless it was noble in essence and definitely fertilized my
soul. Writing a thesis, even though it was a fight now and then, enriched me as a person, as did the ESST master in general. But above all it was a struggle. The efforts I made to write this thesis could not be made without certain people.
To start with my family: my father, who probably is the most enthusiast listener when I talk about my thesis, sat down and listened captivated to the stories I told. My mother, who was always there to talk to. The many long phone calls we made one-to-one and heart-to-heart were consoling and encouraging. My brother Siebrand, who wrote a thesis at the same time, was the critical listener who kept me sharp and keen. Above all he was in the same boat as I was and understood the
troubles that came with the writing. My brother Tomas brought joy and laughter when I was in the midst of writing. The weekend he came over was a real break, which gave me new energy and courage. The hug my brother Guus gave me when I
visited the Netherlands was heartening and gave me the spirits to work on the last bits. Thank you all!
I also want to thank my fellow students from the first semester in Maastricht with whom I had a great time, but more important, they formed an inspiring group to work with.
I want to thank my two fellow students from the second semester in Denmark, Benjamin and John, in particular. Together we moved to Sweden where we lived in our so-called guESST-house. ‘Broad education’ was the motto in this inspirational and pleasant environment, and thus I learned a lot. Thank you guys for being part of this enlightening atmosphere, for listening to my annoying complaints, and for the countless smoothies you spoiled me with.
Many thanks I owe my friends Linda, Judith, and Niels who visited me in Sweden and made me realize that a break now and then was necessary. But also the many other friends who kept an eye on me and my thesis work from a distance deserve a word of thanks. In particular Chris and Anouk.
My special thanks go to Mieke who critically read my thesis correcting spelling and grammar mistakes and gave me advise about the last theoretical concerns I had.
But most of all I want to thank this beautiful butterfly, which now and then landed on my desk. As a little miracle it always fluttered towards me in the midst of the most miserable situations to sit on my desk for a while, or to leave after some innocent frolics taking along my worries with him. The encouraging visits of an innocent butterfly and the support of all other people mentioned above made the writing of my thesis into a tough, but beautiful and enlightening struggle.

Deze woorden schreef ik tussen een en vier uur 's nachts, op het randje van de deadline. Het kon dan ook gebeuren dat ik een iemand in het bijzonder vergeten ben te bedanken. Anne, bij deze wil ik jou nogmaals bedanken voor de overlevingspakketten die je eerst naar Denemarken en vervolgens naar Zweden stuurde... eindeloos lekker!

Indonesisch diner

2006-09-03T13:47:00.000-07:00

Achttien augustus leverde ik een voorlopige versie in van mijn scriptie. Daarna kon ik een paar weken 'vakantie' nemen. Met Maria volgde ik een cursus koppningsmassage, ik bezocht met verschillende mensen het Malmö festival dat gaande was in de stad, Niels kwam een paar dagen langs met wie ik een auto huurde en de provincie Skåne verkende en als toetje organiseerde ik een Indonesisch diner voor mijn huisgenoten en enkele vrienden. Anderhalve dag koken resulteerde in een gezellige apetijtelijke avond... hoewel ikzelf de volgende dag meer genoot van de restjes dan van het diner zelf. Als je uren boven het Indonesische geuren bouquet hangt en keer op keer de bijna tien verschillende gerechten op smaak proeft, dan is de verrassing er wel een beetje af... Hieronder een fotoimpressie van de avond.

druk druk druk druk druk......

2006-08-18T14:21:00.000-07:00

Dit stuk schreef ik een paar weken geleden al, maar had het zelfs te druk om het even te posten... bij deze:

Tomas heb ik vanavond weer naar het vliegveld gebracht; hij was een weekendje over. En Juud was anderhalve week geleden hier voor een paar dagen. Heerlijk om lekker Nederlands te praten. Beter zelfs dan wanneer je in Nederland zelf bent. Je kan zo lekker ongeremd je moederstaal spreken! Heerlijk ook om weer eens met mensen op te trekken die al mij langer dan een paar maanden kennen. Dan krijgt je leven weer een beetje geschiedenis: goede herinneringen en veel oude koeien uit de sloot halen. Nu realiseer ik me pas dat mijn dagelijkse leven hier in zweden niet verder terug gaat dan een paar maanden en ook slechts een paar maanden vooruitblikt. Eind september zullen ik en mijn huisgenoten onze scripties afronden en elk weer onze eigen weg gaan. De een terug naar Amerika, de ander terug naar Noorwegen en ik.... ik wil eigenlijk nog niet terug. Ik wil mijn Zweedse leven wel een geschiedenis geven. Ik heb het goed hier. Dat is een derde heerlijkheid die gepaard gaat met het ontvangen van lieve vrienden en familie: wanneer je hen de stad laat zien en vol trots vertelt over het reilen en zeilen in Zweden besef je dat je het echt goed naar je zin hebt. Ik betrapte me er zelfs al een paar keer op dat ik, wanneer ik bijvoorbeeld vertel over de aanleg van een treintunnel onder de stad, praat in termen van 'WIJ krijgen een nieuwe treinverbinding die het vervoer van en naar Kopenhagen nog beter zal maken'. Malmö is een beetje van mij geworden en mijn leven in Zweden lijkt stiekem verder vooruit te blikken... alleen de tijd zal het een geschiedenis kunnen geven.
Hoewel ik in de afgelopen weken lekker heb bijgepraat en fantastische dagen heb beleefd met Juud en Tomas is er ook gewerkt. hard gewerkt. Het daadwerkelijke schrijven van mn scriptie is een paar weken geleden gestart en het minimum aantal woorden van 15.000 is inmiddels bereikt. Dit betekent echter niet dat ik bijna klaar ben. Er moet nog veel gedaan worden. Net als de afgelopen week zal ik ook de komende week weer iedere dag om een uur of zes opstaan en tot een uur of tien 's avonds doorwerken. Ik geniet er gek genoeg wel van. Hoewel de deadlines als een sneltrein recht op me afkomen, geniet ik van de puzzel die voor me ligt. Er moet een verhaal geschreven worden, bestaande uit diverse onderdelen. De onderdelen zijn er, maar moeten in de juiste volgorde gezet worden en vervolgens vloeiend in elkaar overgaan... een heerlijke uitdaging. Nog wel, wanneer die sneltrein tot op enkele meters is genaderd, zal ook ik overmand worden door stress en haatgevoelens jegens mijn eigen werk. Tot die tijd geniet ik gewoon nog even van de uitdaging. Het zal waarschijnlijk van korte duur zijn aangezien 7 augustus mijn scriptie begeleider de eerste versie van mn scriptie in de brievenbus verwacht.

Met Lin op de fiets door Malmo

2006-08-07T14:12:00.000-07:00

Lin was een paar dagen in Malmö. Veel gelachen en minstens zoveel gefiets. Heerlijk om even uit te waaien en de gedachten te verzetten. En zelf ook weer de gelegenheid om achter de computer vandaan te komen en van de stad te genieten

Hoe theelepels schroevendraaiers worden...

2006-07-08T23:35:00.000-07:00

Het is een heerlijk appartement waar we nu wonen, al werd het nogal gemankeerd opgeleverd. Lampen deden het niet, afvoer verstopt, ramen zo vies dat je er niet doorheen kon kijken, kasten waarvan de deuren nog slechts aan een van de sponningen hing, en een keuken die in geen tijden een schoonmaakmiddel had gezien. De vorige huurder heeft enkele meubels achtergelaten, die eerlijk gezegd ook niet allemaal meer herkenbaar zijn; stoel is een groot woord voor een plank met gaten waar eens de spijlen van een rugleuning zaten en poten waartussen de sporten loshangen. Na een paar dagen flink poetsen en het wonder dat houtlijm heet, is ons appartement leefbaar. Ik begin het echt een heerlijk onderkomen te vinden.
De fauteuil, het bureaulampje zonder fitting en de matras op de grond zijn inmiddels vervangen door, en aangevuld met meubelstukken uit kringloopwinkels. Ik heb kilometers gefietst om geschikt meubilair te vinden en uiteindelijk twee dorpen verderop het een en ander bij elkaar gescharreld; een bed met matrassen (in scandinavie slapen mensen op minsten twee matrassen), een kaarttafel, een bureaustoel, nog een stoel, een ouderwetse koffer en een spiegelkastje. Alles tezamen voor circa 90 euro, de kosten voor het bezorgen inbegrepen. Na een beetje te hebben overdreven over mijn woonsituatie - ik ben net verhuisd, heb niet eens een bed om in te slapen, kunnen jullie het misschien vandaag nog bezorgen? - werden niet alleen mijn meubels keurig afgeleverd, maar kreeg ook ik, met mijn fiets een lift naar huis. Het sjouwen van de meubels naar de vijfde verdieping was helaas niet bij de sevice inbegrepen. Maar, ik heb ze stuk voor stuk boven gekregen en een plekje gegeven in mijn kamer. Bij een kringloop winkel aan de andere kant van het woonblok heb ik diezelfde dag nog een zit/opbergmeubel aangeschaft. Hanneke heeft weer een heleboel troep verzameld, maar mijn kamer is wel omgetoverd in een klein paradijsje waar ik met plezier werk en slaap.
Als beloning voor het harde werken trakteer ik mezelf iedere dag op klussen aan een van mn meubelstukken. Zo was de kaarttafel, prachtig vierkant, maar met een stoffig groen laken op het blad gespannen, in luttele seconden van het textiel ontdaan en gevuld met boeken en mijn computer doet het nu dienst als bureau. Ook de bureaustoel kreeg in twee dagen een ander uiterlijk. Eerst werd de eveneens groene bekleding van de zitting en rugleuning gehaald. De volgende dag ben ik, bij gebrek aan nijptang, met mes en vork aan de slag gegaan om spijkers te verwijderen. Als voorlopig laatste onderdeel van het 'projekt bureaustoel' heb ik de houten zitting en rugleuning schoongemaakt en opgeschuurd, wat resulteerde in een prachtige minimalistische stoel die prima functioneerd. De deur van de inbouwkast hangt inmiddels weer aan twee van de drie sponningen, nadat een theelepel dienst deed als schroevendraaier.
Gisteravond ben ik aanbeland bij het zit/opbergmeubelstuk. In een inloopkast, die overigens nog steeds gevuld is met troep van de vorige huurder, vond ik een pot grijsachtige verf. Het leek me wel een geschikte kleur voor mijn met fineer bedekte spaanplaten meubelstuk. De pot was zichtbaar in jaren niet gebruikt; verfresten tussen pot en deksel maakten dat het hermetisch gesloten was. Gelukkig bood mijn nagellakremover uitkomst. Een kwast was niet voor handen, maar ik vond een schoonmaaksponsje dat behoorlijk aangetast was als gevolg van ons driftig poetsen. Het zou toch niet meer gebruikt worden waarvoor het eigenlijk bedoeld was en dus is het verworden tot kwast. Terwijl mijn huisgenoten een geschikt woord proberen te vinden voor mijn kluswerk breng ik de eerste laag verf aan. Na enige discussie noemt John het 'handy' en Benjamin 'entrepreneuring' (wat zoveel betekend als ondernemend). Handig dekt volgens hem niet de lading; ik maak overal projekten van, of het nu nodig is of niet. Toen 's avonds een vriend op bezoek kwam werd door hem een geheel nieuw woord aangeraden: 'handrepreneurship'. Ik vind het wel een mooie tussenoplossing, al noem ik het zelf gewoon 'studie-ontwijkend gedrag'.
Het is interessant om te zien hoe inventief een mens kan zijn bij gebrek aan goed gereedschap. Hier in huis worden theelepels schroevendraaiers, vorken en messen vervangen een nijptang, schuursponsjes worden kwasten, en nagellakremover blijkt een zeer effectieve, of beter gezegd aggresseieve allesreiniger die verf oplost en de vele stikkerresten verwijdert van koelkasten, deuren en muren. Ook mijn huisgenoten zijn zeer vindingrijk. Zei het meer op het vlak van de electronica. Uit een setje oude luidsprekers klinkt nu dagelijks het geluid van ons ESST-House (we hebben ons huis vernoemd naar de studie die we doen) music netwerk; vanaf onze eigen computers kunnen we muziek centraal afspelen in huis. En de zeer oude televisie die hier was achtergelaten is met wat primitief kabelwerk aan te sluiten op de computers om films en dergelijk af te spelen op groter formaat dan onze laptop-schermpjes. Gisteravond dus maar een filmavind georganiseerd waarbij een mobiele telefoon fungeerde als afstandbediening. Het is zo gek nog niet om met twee volslagen nerds in een huis te wonen! Ik geniet er wel van. Heb het goed naar mijn zin hier en nu ik een goede werkplek heb, gaat ook het scriptie werk me veel beter af.

Verhuisd!!!

2006-07-01T15:12:00.000-07:00

Na twee maanden in een heerlijk, maar klein appartementje ben ik vandaag met huisgenoot John en de Noor Benjamin (die andere huisgenoot waarover ik in mijn vorige blog zei dat ik er nog op terug zou komen) verhuisd naar een ruim, maar nederig onderkomen in het bruisende stadsdeel Möllevången. Dit is die oude immigrantenwijk waar ik al eens eerder over schreef. Heerlijk om wat meer centraal te wonen al is het op een zaterdagavond als deze toch best rumoerig in de stad; een zomeravond zindering ruist hier door de straten. Stemmen gaan onherkenbaar op in een roes, al verheft zich nu en dan een schrille vrouwenstem die de zindering doorbreekt. Buiten worden de Zweden langzaam dronken en ik lig onwennig en doodvermoeid in mn nieuwe bed. Heb heel wat afgesjouwd vandaag. Kilo's op mn rug gedragen en alles op de vloer in mijn nieuwe kamer uitgestald; wat kan een klein meisje veel troep verzamelen in amper vijf maanden tijd! Het moet allemaal nog een plekje krijgen hier. Nog geen idee hoe ik dat ga doen: behalve een oude matras op de grond, een bureaulampje zonder fitting, een fauteuil bedolven onder een enorme stapel kleren en een ingebouwde muurkast is de kamer leeg. Ik zal me er de komende dagen eens over buigen.
Ik ben moe vandaag en moet wennen aan de veranderingen. Zweden is heel wat minder mooi als je moe bent, wéér moet wennen aan een nieuw huis, je scriptie schreeuwt om aandacht en je een beetje liefdesverdriet hebt. Hansje is een beetje verdwaald in het bessenland. Ik zou willen dat vorst Bessenstein nu mijn pad kruist en mij omtovert in een inie-mini mensenkind; even afstand nemen van de rompslomp en mooie blauwebessenprinsen ontmoeten. Maar goed, hoe kleiner je zelf bent, des te groter de wereld is waarin je ronddwaalt. Ik moet er toch ook niet aan denken dat alles om mij heen nóg groter wordt, laat staan de scriptiestress! Dus maar gewoon dapper verder door het bessenland. Wachten tot de bessen rijpen en ik de eerste vruchten kan plukken van mijn avontuur in Zweden.

Midsommar

2006-06-25T06:35:00.000-07:00

Na een paar dagen in een 'rustoord' in Lund, was ik afgelopen vrijdag weer in Lund. Ditmaal om met een stel Zweden 'midsommar' te vieren. In Nederland wordt 21 juni als midzomer beschouwd, hier in Zweden is dat 24 juni: sint jan. De avond tevoren komen Zweedse families tezamen onder het genot van een hapje en een drankje. Zo ook ik en mijn huisgenoten (inmiddels zijn dat er twee.... daarover later meer). Buiten, in de tuin van een goede vriend van huisgenoot John werd een heel lange tafel gedekt en gevuld met de lekkerste gerechten. Gekookte aardappels met dille en zure room en verschillende soorten ingelegde haring mochten natuurlijk niet ontbreken. Een ander standaard ingredient voor een succesvolle midzomeravond is schnaps. Ieder glas schnaps, in dit geval aquavit, liet zich vooraf gaan door een lied. Al zingend en etend brachten we de avond en de vroege morgen door.
Ik had in de aanloop naar dit grootse feest wat inlichtingen gewonnen over de rituelen die midzomer kenmerkt. Naast het hierboven beschreven samenkomen is het voor jonge, ongetrouwde vrouwen een 'gewoonte' om tijdens deze avond over zeven hekken te springen (let wel, dit feest kent zijn oorsprong op het platteland) en in ieder tussenliggend stuk land een bloem te plukken. Deze bloemen dien je dan onder je kussen te leggen. De man waarover je die nacht droomt zal je toekomstige echtgenoot zijn. Aangezien ik te boek sta als iemand die bloemen steelt (prachtige tulpen in de tuin van het ziekenhuis vragen er toch om geplukt te worden, laat staan heerlijk geurende seringen in de tuin van het naburige appartementencomplex) leek het mij een uitgelezen kans om eens 'legaal' door diverse tuinen te banjeren en mezelf te goed te doen aan kleurige ruikers. Echter, dit ritueel dient voor twaalf uur 's nachts uitgevoerd te worden. Tja, toen zaten wij nog te smullen van schnaps en cheesecake. Geen bloemen dus voor mij. Heb wel gedroomd trouwens die nacht; vele mannen passeerden de revu. Maar goed dus dat er geen zeven bloemen onder mn kussen lagen. Ik was er niets wijzer van geworden.

Uit de weekendtas, nu aangekomen in Lund

2006-06-18T13:21:00.000-07:00

Na bijna twee weken Nederland ben ik nu al weer een paar dagen terug in Zweden. Lekker om terug te zijn en nog lekkerder om me weer helemaal op mn gemak te voelen hier. Je weet natuurlijk nooit wat een bezoekje aan t lieve vaderland teweeg kan brengen. Voor t zelfde geldt heb je het er zo naar je zin dat je liever blijft. Dit betekent overigens niet dat ik het niet naar mn zin heb gehad. In tegendeel; ik heb genoten. Ik heb veel mensen ontmoet, heerlijk bijgepraat en even wat typische Hollandse "cultuur" gesnoven. Geen hoogstaande cultuur, maar gewoon lekker door de Hema geslenterd, beschuit met hagelslag gegeten en bitterballen gesnackt na de eerste wedstrijd van Oranje op t WK. Ik merkte dat ik weinig mis hier in Zweden, hoewel dat beschuitje met hagelslag toch wel lekker is op zn tijd. En iets anders, ook niet geheel on-nederlands is het indonesisch eten dat hier niet verkrijgbaar is. Maar die schade heb ik in Nederland wel ingehaald. Heb zelfs kunnen genieten van de sublieme sate van mn favoriete indonesische traiteur uit maastricht. En om het niet al teveel te missen heb ik wat kruiden en specerijen mengsels geimporteerd naar Zweden; de hagelslag heb ik in nederland achter gelaten en tja, voor de Hema moet ik maar weer een keer naar t zuiden afreizen. Maar voorlopig blijf ik nog even hier hoor... nog lang geen bessentijd.
Op dit moment zit ik heerlijk maar hard te werken in de kamer van een studiegenoot in Lund. Hij moest een paar dagen zurück naar die Heimat en zodoende kan ik een beetje bijkomen in zijn nederig onderkomen. Een verademing vergeleken met het kleine appartementje waar ik met huisgenoot John woon. Een kamer, zo groot heb ik er nog nooit gehad; heb zelfs een balkon! Na twee weken op reis te zijn geweest in Nederland en leven 'in een weekendtas' heb ik me hier maar als een prinses gesetteld. Zn huisgenoten zijn vrijwel de hele dag weg en dus kan ik even heerlijk alleen zijn. Gelukkig is er nog een beetje van de Duitse discipline blijven hangen en zodoende gaat het harde werken me goed af. Moet ook wel, want er is een boel te doen. Alle informatie voor de scriptie is nu zo'n beetje vergaard en moet verwerkt worden: te beginnen met het uitschrijven van de interviews. Met bijna vijftien uur op 'band' ben ik nog wel even zoet. Maar er is een begin gemaakt vandaag. En donderdag, wanneer ik deze kamer weer moet verlaten, hoop ik het af te hebben. Niet veel tijd dus om van het prachtige Lund te genieten. Lund ligt zo'n twintig kilometer ten noord-oosten van Malmo en is wat je noemt een universiteitsstad. De universiteit is de stad en andersom. Prachtige oude universiteitsgebouwen sieren de binnenstad en daaromheen wonen bijna veertigduizend studenten en nog eens 7000 man én vrouw (ja, we zijn hier wel in het geemancipeerde Zweden) universitair personeel. De andere helft van de inwoners in Lund maakt studenten t leven gemakkelijk door allerhande faciliteiten te runnen; zonder supermarkt geen eten, zonder kroeg geen drinken. Hoewel zich hier ook steeds meer industrieen vestigen (die weer geligneerd zijn aan de universiteit) blijft het toch vooral een mooie, oude universiteitsstad. Jammer dat - in ieder geval vandaag - die Duitse discipline over me heen is gevallen en ik vooral de dagen binnen dreig door te brengen. Maar het dient een goede zaak: tijdens een lunch met de scriptiebegeleider afgelopen vrijdag vroeg ik me hardop af wat de zin van mijn onderzoek en aanverwante scriptie eigenlijk is. ,,Om mij te laten zien dat je het waard bent in de toekomst voor mij te werken", zo sprak mister Andrew Jamison. Tja, en promoveren is natuurlijk niet verkeerd. Hard aan het werk dus!

Mededeling van huishoudelijke aard

2006-05-29T13:20:00.000-07:00

"Everything is better in Sweden" riep ik de eerste paar dagen dat ik hier woonde. Ik geniet nog steeds met volle teugen van het goede Zweedse leven. Totdat ik afgelopen vrijdag mn was wilde doen. Hier is het gebruikelijk dat appartementencomplexen een wasruimte hebben - meestal in de kelder - waar alle bewoners hun was kunnen doen. Aangezien dit complex ruim vijftig appartmenten telt en slechts twee 'tvättstuga' is het een kwestie van plannen wanneer je je was wil doen. En net als voor vele andere dingen hebben de Zweden ook hiervoor een vernuftig en efficient systeem bedacht. Er hangt een groot bord naast de wasruimte met kleine genummerde sloten. Het bord is onderverdeeld in 31 rijen van vier. 31 correspondeert met het maximaal aantal dagen in een maand en die vier eenheden staan voor drie dagdelen: van 8-12uur , van 12-16 uur en van 16 tot 20 uur. Een vierde vakje is voor het parkeren van je slot wanneer je geen wasruimte gereserveerd hebt. Het is namelijk de bedoeling dat je het slot met jou nummer vastdraait in het vakje dat overeenkomt met de dag en het tijdstip waarop jij je was wil draaien. Wanneer je dan de wasruimte daadwerkelijk gebruikt kan je de deur sluiten met datzelfde genummerde slot zodat je buurman er niet met je onderbroeken vandoor gaat.
Enfin, ik ben niet zo van de planning en het gebeurt me dan nogal eens dat ik 's avonds laat bedenk dat ik eigenlijk nog een was moet draaien. Normaal gesproken lukt dat altijd aangezien die gekke gehoorzame Zweden de wasruimte dus ook echt niet gebruiken na acht uur 's avonds. Ik dus afgelopen vrijdag om een uur of tien met mijn wasmand de trap afgedaald de kelder in en beide wasmachines in de tvåttstuga gevuld; een bonte en een witte was. Waspoeder erin, machine aan en boven in de keuken het kookwekkertje op een uur gezet. Als het kookwekkertje begint te rinkelen spoed ik mij uiteraard naar de kelder om daar te constateren dat de was kletsnat is. Wanneer ik vervolgens het waspoeder laadje controleer, blijkt dat de bonte was niet eens zeep gebruikt heeft. Tja, daar sta je dan om elf uur 's avonds met een berg ongewassen kletsnatte kledingstukken. Ik had de volgende dag toch echt wat kleren nodig, dus besluit wat shirts en dergelijke uit de machine te halen en in de centrifuge te gooien... dan droogt het wat sneller. Hup, spul in de centrifuge, trommel dicht en knop om, maar er gebeurde niks... Wat bleek nu, de stroom was er af! Die Zweden gooien dus om een uur of tien 's avonds de stroom eraf. Vandaar dat die gekke Zweden zich ook echt houden aan die ingeplande dagdelen.
Dus, een berg doorweekte kledingstukken in de machines en een het hoogstnodige voor de volgende dag opgesloten in de centrifuge (nee, die krijg je echt niet open als er geen stroom beschikbaar is). En, nog veel vervelender, de volgende morgen om acht uur wil de buurman natuurlijk z'n was draaien. Maar, hoe laat staat wordt er in de ochtend weer stroom op gezet? Eén manier om daar achter te komen: zo vroeg mogelijk de wekker zetten en iedere twintig minuten controleren. De volgende ochtend om zeven uur stond ik dus in de kelder om wederom te constateren dat de stroomvoorziening nog in ruste was. Een half uur later heb ik meer geluk. Het kortste wasprogramma kan nog net voordat de buurman binnenloopt. Om acht uur snel ik weer de trappen af om de machines te legen. Omdat ik toch echt wat droge kleren nodig heb die dag gooi ik snel wat in de droger. Wanneer de grootste berg was boven in alle hoeken van het huis hangt te drogen, volg ik ritmisch - als in een hollywoodscene - de draaibewegingen van de wasdroger. Ik kon immers niet maarzo de deur op slot doen en die brave Zweedse buurman die wel keurig zn wasdag heeft gepland in de kou laten staan. En ja hoor even voor half negen komt een blonde blauwogige buurman het washok binnenlopen. Ik excuseer mij en haal snel de nog immer natte kledingstukken uit de droger. In het kader van integratie was het toch een goede zet; deze buur had ik nog niet eerder ontmoet. Maar ja, in het vervolg toch maar eens proberen te plannen. Hoewel, vandaag begon ik even na acht uur en alles hangt inmiddels, keurig gewassen, te drogen in de keuken. Morgen kan het zo de koffer in. Tja, die moet dus nog gepakt worden. Morgenavond laat vlieg ik richting mijn lieve vaderland. Ongeveer twee weken zal ik in Nederland blijven om onder andere gegevens te verzamelen voor mn scriptiewerk. En natuurlijk om bij te praten!

Over mededeling van huishoudelijke aard gesproken: als jullie nieuwsgierig zijn naar wat ik hier zoal eet neem dan even een kijkje op de volgende website
http://www.flickr.com/photos/johnrchang/
John is gefacineerd geraakt door t fotograferen van eten en dus worden vele culinaire creaties op de gevoelige, doch digitale "plaat" vastgelegd.

...daar waar ik tien jaar geleden mijn kaleidoscoop kocht

2006-05-28T17:57:00.000-07:00

Afgelopen dinsdag moest ik voor een interview in Humlebæk zijn, een dorpje zo'n half uur ten noorden van Kopenhagen. Hoe prachtig de omgeving daar is vertelde ik al in een eerdere blog. Ook dat ik onder het motto 'het nuttige met het aangename combineren' het museum Louisiana bezocht. En aangenaam was het zeker. Werkelijk een prachtig museum. Tien jaar geleden was ik ook erg onder de indruk ervan. Het museum is gevestigd in een oud zomerhuis van een welgestelde familie en ligt pal aan zee. De fraaie tuinen met de vele beeldhouwwerken glijden als het ware de zee in. En vanuit enkele zalen in t museum is er prachtig uitzicht over zee, met de Zweedse kust als een grillige, grijze lijn aan de horizon. Buiten in de tuin stonden de witte rododendrons in bloei en ook een reusachtige witte magnola bloeide uitbundig: een overweldigende witte bloemenzee met lila-witte accenten. Werd er even helemaal stil van. Niet alleen buiten in de tuin, waar het die dag vreselijk hard waaide, nam ik de verschillende ontluikende wit-tinten in me op (daar in die tuin, temidden van al dat wit realiseerde ik me weer eens hoe rijk ons kleurenpalet is; witte bloesems waren niet wit, het had ontelbaar veel nuances). Ook binnen in de zalen en gangen waar reusachtige raampartijen uitkeken op de tuinen en de grens vervaagden tussen binnen en buiten, werd de bloemenzee als het ware naar binnen gehaald.
Hoewel de bloemenpracht sterk mijn aandacht trok, kon de collectie van het museum er zeker mee concureren. Van de vaste collectie herkende ik enkele werken die er tien jaar geleden ook al hingen. De wisselende collectie bestond tijdens mijn bezoek uit een zeer grote verzameling werken van de Duitse kunstenaar Baselitz en een overzicht van de videokunstwerken* uit de collectie van het museum zelf. Een serie indrukwekkende, soms zelfs adembenemende kunstwerken waar ik met genoegen naar heb gekeken. Bijna vier uur heb ik er rondgedwaald en genoten van de stilte die het in mezelf teweegbracht.
Even was ik weer terug in het museum waar ik tien jaar eerder een kaleidoscoop kocht. Een magnifiek eenvoudig stuk speelgoed dat de wereld op zn kop zet; een soort telescoopje dat van de werkelijkheid een kunstwerk maakt. Ik weet nog hoe ik toen twijfelde of ik t wel zou kopen. Was ik niet al te oud voor een stuk speelgoed? Nu, tien jaar ouder, was ik gedesillusioneerd dat de museumwinkel ze niet meer verkocht. Ik wilde zo graag de wereld weer eens in een kunstwerk toveren! Maar ja, de wereld is veranderd, alles is een dagje ouder. Ook het assortiment van de museumwinkel is niet meer wat het tien jaar geleden was. En ook ik ben gegroeid... en geneer me niet meer voor mn kinderlijke verlangens.

*De videokunst tentoonstelling is nog te zien tot 20 augustus. Mocht je plannen hebben om deze kant op te komen, dan raad ik je aan ook de andere kant van de zee te bezoeken. Dit Deense museum is zeker een aanrader. Voor meer info zie de website www.louisiana.dk

Van vissersdorp tot 'wereldstad'

2006-05-27T08:35:00.000-07:00

Ooit was Malmö een klein vissersdorpje dat op een strategische plaats aan de Sont, de zeestraat tussen Denemarken en Zweden, lag. In 1353 kreeg het vissersdorp stadsrechten en werd een Hanzestad. Veel Duitse kooplieden en schepen van de Hanze deden de stad aan om handel te drijven. Vooral de haringvangst was lucratief. Malmö behoorde in deze tijd nog tot Denemarken, net als de rest van de provincie Skåne waarin Malmö ligt. Wanneer in 1658 de Vrede van Roskilde wordt getekend, valt de stad onder Zweeds grondgebied. Dankzij de strategische ligging en de bloeiende Oostzeehandel in de achttiende eeuw krijgt de stad een forse economische impuls. En wanneer halverwege de negentiende eeuw een grote scheepswerf wordt opgericht die ook vandaag de dag nog productief is, breekt voor Malmö een industrieel tijdperk aan. Gedurende ruim 150 jaar kent de stad eenflorerende industrie met scheepsbouw, machinebouw, textiel- en cementindustrie als de belangrijkste sectoren. Wanneer Zweden in de jaren tachtig met een recessie kampt, wordt de industriestad in het hart getroffen. Begin jaren negentig verliest de stad nog eens bijna dertiduizend banen en pas in de tweede helft van de negentiger jaren krabbeld de stad langzaam weer op. De industriele sector is sterk gekrompen en Malmö is in transitie van een industriele stad naar een stad waar high-tech bedrijven zich willen vestigen. De nieuwe University College en de Öresundbrug die de stad sinds 2000 verbindt met de Kopenhagen regio zullen naar verwachting het industriele karakter snel doen verdwijnen.
Als traditionele industriestad trok Malmö veel immigranten aan. DIt maakt dat de stad wordt beschouwd als de meest cosmopolitische van Zweden. Ruim een kwart van de 250.000 mensen tellende bevolking heeft allochtone roots; een multicultureel stadje dus waar ruim honderd talen worden gesproken. Möllevången, de arbeiderswijk die aan het eind van de 19de eeuw gebouwd werd, is nu de meest bruisende wijk van de stad met heerlijke bars en restaurants gerund door eigenaren van verschillende nationaliteiten, en vrijwel iedere dag een fantastische groente en fruitmarkt.
Ik woon vrij dichtbij de wijk Möllevången, iets ten zuiden van het centrum in een wijk die officieel nog tot het centrum van Malmö wordt gerekend. Een eerste blik op de kaart, alvorens ik hier naartoe verhuisde, was even schrikken: pal naast mijn onderkomen voor de komende maanden lag een industrieel complex. ,,Toch niet weer midden in een industriegebied", schoot er even door mijn hoofd. Bij aankomst hing er een heerlijke bakkerslucht in de wijk en de huiseigenaresse stelde me gerust met de medeling dat het om een broodfabriek ging. Een droom die uitkwam. Als kind wilde ik wel met een bakker trouwen vanwege de heerlijke geur van versgebakken brood. Inmiddels weet ik beter... bakkers werken hele nachten. Een broodfariek als buurman is dus een guldenmiddenweg.

Het appartement is een beetje blijven steken in de jaren zeventig met veel bruin en bloemetjesbehang... en ikeameubels uit die tijd natuurlijk. Desalniettemin is het een heerlijk thuis. Alles is hier aanwezig; de keuken is van alleg emakken voorzien en zelfs van de boeken- en platencollectie van de eigenaresse kunnen we gebruik maken, hoewel de platenspeler het zelfs na verwoede reparatiepogingen

van 'engineer' en medestudent Benjamin het niet doet. De keuken is voor mij de lekkerste plek in huis. Een verademing was het om na de gevangenis gaarkeuken in Denemarken nu eindelijk een heerlijke plek te hebben om te kokkerellen. Heb me hier vooral toegelegd op het bakken van allerhande cakes en taarten. Minstens een keer per week wordt de oven aangeslingerd om een lekkernij op tafel te toveren. Maar het houdt niet op bij zoetigheden. John, mijn huis- en studiegenoot houdt net als ik van lekker koken. We hebben al heel wat heerlijkheden uit onze mouw geschud. En als we echt geen zin hebben om zelf te koken is er de onderbuurman die verrukkelijke piza's bakt.

Ik had me bedacht dat de stadsbibliotheek hier in Malmö een ideale plek zou zijn om te studeren. Het bleek echter een te mooie plek te zijn om goed te kunnen werken. Het is een prachtig gebouw, ontworpen door een Deen (dat moet ik de Denen nageven: ze hebben een zeer goede staat van dienst op het gebied van architectuur) en bestaand uit een oud, neo Hanzestijl - schijnt te bestaan - gebouw uit de laat negentiende eeuw en een nieuw gedeelte waarvan de glazen toren of kubus wel het meest spectaculair is. Van binnen oogt het heel ruimtelijk dankzij een oneindig hoog plafond en uitzicht op het oude stadspark waaraan de bilbiotheek

grenst. Een prachtig gebouw, met fantastische voorzieningen die vooral afleiden van mn studie. Na bijna twee weken dagelijks bezoek aan de bibliotheek en heerlijke dagen daar te hebben doorgebracht, besloot ik het thuis te studeren aan de keukentafel... maar ja, dan schreeuwen de ingredienten voor een taart om aandacht. Nu ik met de interviews bezig ben, zit ik veel in Denemarken en ben dus van huis. Niets dat me dan van het werk houdt. Ontmoet inspirende mensen die op de meest fantastische plekken in Denemarken wonen (Denemarken heeft wel degelijk hele mooie gebieden). Zo was ik afgelopen week een half uur ten noorden van Kopenhagen op een biologische boerderij. Een Deen die opgegroeid is in deze streek wist me te vertellen dat de streek ook wel de whisky kust genoemd wordt. Dit kustgebied is zo wonderschoon en duur om te wonen dat alleen de mensen die zich een goede whisky kunnen permiteren daar kunnen resideren. Om het nuttige met het aangename to combineren ben ik na afloop van het interview naar museum Louisiana gegaan dat op vijf minuten loopafstand van de boerderij ligt. Dit museum voor moderne kunst was ik tien jaar geleden ook al eens geweest tijdens een uitwisselingsproject tussen mijn middelbare school en een school in Denemarken. Toen was ik, net als deze keer, erg onder de indruk van het museum. Het ligt direct aan de kust, met prachtige uitzichten over zee.
Maar toch fijn om na zo'n prachtig dagje Denemarken weer via de Öresundbrug terug naar huis te keren. Zweden is toch een lekker land om te wonen!

Thanx Benjamin and John for the pictures. Makes my life in Sweden (or at least the report on it) much more colourful!

Boeken van Beskow

2006-05-25T15:01:00.000-07:00

Voor diegenen die graag verliefd worden op prentenboeken en meer willen weten over het boek waarop de titel van mijn weblog gebasseerd is:

In het Nederlands is het boek "Hansje in 't bessenland" van Elsa Beskow uitgegeven door Uitgeverij Christofoor, ISBN nummer: 9062381766
Tevens is een exemplaar aanwezig in de bibliotheek "Huize Miedema"*.
Een ander prentenboek van Beskows hand heet "De kabouterkinderen". Een boek met minstens zo mooie illustraties. Ook hiervan is een exemplaar aanwezig in bibliotheek "Huize Miedema"*

Voor hen die de Zweedse taal machtig zijn, is er natuurlijk ook een Zweedse versie: "Puttes äventyr i blåbärsskogen". De Zweedse uitgever Bonnier Carlsen heeft een website met meer informatie over de schrijfster en haar werken... in het Zweeds uiteraard: http://www.bonniercarlsen.se/beskow/meny1.htm. Alleen al de plaatjes zijn de moeite waard om even een kijkje te nemen.

*Aangezien deze bibliotheek niet werkt met een geavanceerd zoeksysteeem, noch een gedigitaliseerde catalogus bezit en de bibliothecaris van deze vestiging geen kaas heeft gegeten van ordenen kan het even duren voordat een van de beide exemplaren getraceerd is.

Hansje in 't bessenland

2006-05-23T13:00:00.000-07:00

Jaren geleden bij mama op schoot of genoeglijk onder de warme wol en mama zittend op de rand van mn bed werd ik verliefd op de prachtige prenten uit Elsa Beskows boeken. Al in 1901 werd de eerste druk van Beskow's "Puttes äventyr i blåbärsskogen" gelezen door talloze Zweedse kinderen. De Nederlandse vertaling van het boek, "Hansje in 't bessenland", werd zo'n tachtig jaar later mijn eerste onbewuste kennismaking met Zweden. En ik was stapelverliefd op de bijzonder fraaie illustraties. Een lieflijk menneke - waarvan ik altijd dacht dat het een meisje was - gekleed in een hemelsblauw jurkje en met een rood hoedje op, is voornemens om zijn moeder te verrassen met een mandje bessen. Hij kan echter maar moeilijk bessen vinden. Totdat de immer hulpvaardige vorst Bessenstein, koning van het bessenland, Hansje omtovert in een inie-minie mensenkind. Zo klein dat ie in een bootje van boomschors kan varen naar het bessenvolk. Behalve de rode-bessenmoeder met zes bessendochters, ontmoet hij ook zeven blauwe-bessen prinsesjes om uiteindelijk huiswaarts te keren met mandjes rode en blauwe bessen voor zijn jarige moeder.

Net als Hansje uit Elsa Beskows boek is ook dit kleine meisje hier op avontuur. Mijn leven in zweden is mijn avontuur in 't bessenland. Niet "Puttes äventyr i blåbärsskogen", maar "min äventyr i blåbärsskogen", zoals de titel van mijn weblog luidt. Ofwel mijn avontuur in het blauwebessenbos. Als piepklein wezentje in een reusachtig land ben ik op pad; ontmoet nieuwe mensen (tot dusverre geen prinsen of prinsessen helaas) en pluk om de honger te stillen wat bessen her en der, maar bovenal ben ik hier om mijn scriptie te schrijven natuurlijk!

Zweden is uiteraard veranderd in de afgelopen eeuw; jongetjes lopen niet meer in jurkjes rond en het geloof in bessenprinsen en -prinsessen is drastisch afgenomen. Toch blijft het een bijzonder land. De rol die de natuur speelt in Beskows boeken is een weerspiegeling van de relatie die veel Zweden ook vandaag de dag nog met de natuur hebben. Mensen trekken er op een vrije dag op uit om een te zijn met de natuur, zoals Beskow met haar schetsboek regelmatig de bossen in trok om bomen, planten en dieren vast te leggen op papier. Veel Zweden beschouwen zichzelf als onderdeel van de natuur, in tegenstelling tot Nederland, waar natuur zelfs op bestelling wordt gemaakt. Niet voor niets is er de uitspraak 'God schiep de wereld en de Nederlanders creerden Nederland'. Zoals overal waar de modernisering toeslaat de band met de natuur minder hecht wordt, is ook in Zweden de verbondenheid met de natuur aan verandering onderhevig. Steeds meer mensen verlaten de afgelegen plattelandsdorpen en trekken richting de grote steden om alleen nog in de vakanties terug te keren naar een lieflijk roodgeverfd tweede huis in afgelegen bossen. Of om tijdens een trektocht door prachtige natuurgebieden te overnachten in een van de vrij beschikbare - eveneens rode - huisjes waar eenvoudige slaapplaatsen beschutting bieden tegen de nachtelijke kou. Deuren zijn permanent open en hout om een vuur te stoken is in overvloed besschikbaar. Een geimproviseerd, maar degelijk toilet en een ouderwetse waterpomp voorzien in een sanitaire basisbehoefte. Met een beetje geluk heeft een vorige bezoeker zelfs wat suiker en zout achtergelaten in de eenvoudige keuken. Waar in Nederland is dat denkbaar? Allereerst heeft Nederland geen ongerepte natuurgebieden, laat staan een gebied waar je dagen kan vertoeven zonder een snelweg te passeren. Buiten dat zou in het inhalige Nederland een krenterige 'Jan Doorsnee' met auto en aanhangwagen zich de vrij beschikbare houtvoorraad toeeigenen om er lekker warmpjes bij te zitten voor de kerst, niet waar?

Ik geniet van het Zweden van mijn zoete dromen, en besef maar al te goed dat dit land niet alleen maar fantastisch is. Zweden heeft ook zijn schaduwkanten. In deze weblog wil ik jullie mee laten genieten van mijn belevenissen in het bessenland: de mooie en de minder mooie dingen van mijn leven hier. Hoe lang mijn avontuur in Zweden gaat duren weet ik nog niet, maar voorlopig is het nog lang geen bessentijd; eerst nog de komkommertijd!